Cyrkulacja powietrza

Cyrkulacja międzyzwrotnikowa - Nad równikiem nagrzane dzięki promieniowaniu słonecznemu powietrze unosi się do góry (konwekcja), niemal do granicy troposfery. Powoduje to wytworzenie się pasa niskiego ciśnienia nad równikiem oraz pasa ciszy (brak wiatrów). Jednocześnie tworzą się w wyniku spadku temperatury burzowe chmury, które powodują tzw. zenitalne opady. Następnie masy powietrza rozdzielają się i kierują się na północ i południe ku zwrotnikom, przybierając dzięki sile Coriolisa kierunek zachodni. Wiatry te nazywamy antypasatami. Ponieważ wysokość troposfery i obwód Ziemi zmniejsza się wraz ze wzrostem szerokości geograficznych, następuje sprężanie powietrza i jego ochładzanie. Powietrze opada tuż poza zwrotnikami i tworzy się tam silny wyż baryczny oraz pas ciszy. W rezultacie (różnice ciśnień) powietrze odpływa dołem ku ciągle tworzącemu się niżowi nad równikiem (pasaty - na półkuli północnej są to wiatry północno-wschodnie, a na półkuli południowej, południowo-wschodnie) i w kierunku umiarkowanych szerokości geograficznych.
Cyrkulacja umiarkowanych szerokości - Część powietrza z wyżu zwrotnikowego odpływa ku umiarkowanym szerokościom, gdzie wytworzył się niż baryczny. Pod wpływem siły Coriolisa wiatry te zmieniają kierunek na zachodni. Wieją tam zatem wiatry zachodnie.
Cyrkulacja okołobiegunowa - Ponieważ najmniejsza ilość ciepła otrzymują obszary okołobiegunowe, powietrze jest tam ciężkie i gęste i opada w dół, tworząc obszary wysokiego ciśnienia. Wiatry te płyną ku niższym szerokościom geograficznym (umiarkowanym) gdzie istnieje niż. Wiatry dzięki sile Coriolisa przybierają kierunek północno-wschodni i wschodni na półkuli północnej i południowo-wschodni i wschodni na półkuli południowej.